L'utilizacion dels cables d'alimentacion remonta a mai d'un sègle. En 1879, l'inventor american T. A. Edison envoltèt lo juta a l'entorn d'una vara de coire, l'enfilava dins una canonada de fèrre, e l'empliguèt puèi amb una mescla d'asfalt per crear un cable. Installèt aquel cable a Nòva York, pionièr de la transmission d'energia sosterranha. L'an seguent, l'inventor britanic Callender inventèt un cable d'alimentacion isolat de papièr impregnat d'asfalt-. En 1889, l'inventor britanic SZ Ferranti pausèt un cable de 10 kV d'òli-impregnat de papièr-isolat entre Londres e Deptford. En 1908, lo Reialme Unit completèt una ret de cable de 20 kV. Los cables d'alimentacion venguèron de mai en mai largament utilizats. En 1911, Alemanha installèt de cables de nauta-tension de 60 kV, marcant lo començament del desvolopament dels cables de nauta-tension. En 1913, l'inventor alemand M. Hochstedt desvolopèt de cables blindats de fasa-, que melhorèron la distribucion del camp electric dins lo cable e eliminèron la tension tangenciala sus la superfícia d'isolacion, marcant una etapa dins lo desvolopament dels cables d'alimentacion. En 1952, Suècia installèt de cables ultra-nauta tension de 380 kV a sa centrala nòrd, marcant la primièra aplicacion de cables ultra-nauta tension. Dins las annadas 1980, de cables d'alimentacion ultra-nauta tension de 1100 kV e 1200 kV èran estats produches.
